Vandaag is het op tal van plaatsen in Leuven niet veilig om fietsen. Soms ontbreekt er een afgescheiden fietspad, soms moeten fietsers en auto’s kruisen, … Onveilige situaties doen zich het meest voor op drukke invalswegen en aan grote kruispunten.

We brengen deze “zwarte fietspunten” in kaart en publiceren ze op deze website. Mensen kunnen ons zelf ook zwarte punten melden. JONGCD&V Leuven zal er bij het stadsbestuur op aandringen dat deze punten onder handen genomen worden en dat de stad voldoende aandacht besteed aan de veiligheid en het comfort van de fietser in haar mobiliteitsplannen.

De beregoeie clip van ‘She’s Electric’ is op de wereld losgelaten!!! http://www.youtube.com/watch?v=Buz8EXtm0rI

(Peter Van Rompuy in De Morgen: 2011 wordt het nieuwe mei ’68)
Er is hongersnood in Europa. Een hongersnood naar jobs, voor jongeren. In Griekenland bedraagt de jeugdwerkloosheid 45%. In Spanje ook. Maar het probleem is niet beperkt tot de ‘Zuiderse landen’. Ook in steden zoals Brussel staat de teller al op 40%. Heel Europa lijdt aan een hongersnood naar jobs voor jongeren! De onrust onder deze jongeren groeit nog elke dag. De onvrede is evenwel niet beperkt tot werkloosheid. Ook jongeren mét een job maken zich zorgen. Wie zal de torenhoge overheidsschuld afbetalen? Jongeren moeten zowel de vergrijzing financieren (repartitie) als sparen voor een eigen pensioen (kapitalisatie). Daarenboven zullen ze ook vele jaren langer moeten werken. Als politici van de vorige generatie zoals Louis Tobback net dan roepen dat jongeren ‘lui’ zijn of het ‘te goed’ hebben, loopt de emmer over …

Sommigen dachten dat ‘jongeren toch niet meer op straat komen om hun zorgen en idealen kracht bij te zetten, zoals in mei ’68’. Zij krijgen nu ongelijk. De laatste maanden werd Europa overspoeld door een golf van jongerenprotest. Dit manifesteert zich constructief, zoals de 15-Mei beweging in Spanje. Maar soms ook destructief, zoals de Blackberry-rellen in Groot-Brittannië. Zo uiten jongeren hun woede naar de buitenwereld toe. Sommige daarentegen klappen helemaal dicht, in zichzelf. Is het fenomeen van depressies op steeds jongere leeftijd ook een vorm van – stil – protest?

De jonge golf van protest is nog lang niet uitgerold. 2011 wordt een even grote omwenteling als mei ’68. Maar haar DNA is fundamenteel anders. Mei ‘68 speelde zich af tijdens de ‘golden sixties’. Het huidige protest is ontvlamd temidden economische en budgettaire onvrede. Toch scanderen jongeren vandaag niet zoals toen dat je ‘niemand mag vertrouwen die ouder is dan 30’. Zij blazen de solidariteit tussen generaties niet op!

Het is duidelijk waar jongeren tegen protesteren. Maar waar zijn jongeren voor? Ik noem hen de Barça-generatie, naar de succesvolle voetbalploeg Barcelona. Barça ‘koopt’ geen ploeg bijeen zoals Real Madrid. Zo ook willen Jongeren niet zozeer vette bonussen, maar veeleer job- en (levens)kwaliteit.

Barça-spelers worden ook minder snel moe dan de tegenstander. De bal doet het werk. Burn-outs willen jongeren voorkomen door een beter evenwicht tussen arbeid en gezin … enkel zo kunnen ze langer werken. Want hard werken is ook voor hen geen straf, zolang ze in de zin ervan geloven.

Jongeren willen niet alleen de menselijke energie, maar ook de natuurlijke energie niet uitputten. Duurzaamheid is waarde nr. 1, in vele betekenissen! Het ledenbestand van Greenpeace explodeert. En jongeren kiezen hun toekomstvisie niet alleen in het kieshokje, maar ook door duurzame producten te consumeren, en te werken voor maatschappelijk verantwoorde bedrijven. Jongeren zijn politieker dan ooit! En ja, toch ben ik ontgoocheld dat dit maatschappelijk engagement zich amper vertaalt in echte politieke participatie. Want we beleven niet alleen een politieke crisis, maar vooral een crisis van de politiek. Jongeren schreeuwen om een duurzame politiek!

Het bestuur van Barça wordt niet gedomineerd door één steenrijke oligarch, maar wel door honderden vertegenwoordigers van fanclubs. De tijd dat een klein groepje aan de top de hele samenleving kon sturen is voltooid verleden tijd, met dank aan het internet. Jongeren ambiëren niet om king of the mountain te worden, maar wel center of the circle.

Vandaag zijn alle jongeren politici. Ze haten haatmail. Ook volksraadplegingen met ja/nee zijn te simplistisch. G1000 is wat ze wél zoeken. Samen overleggen over de opties voor de toekomst, met respect voor elkaars opinie. Die oplossingen blijven wel duren!

Barça is ook kampioen van de fair play. Authenticiteit is voor jongeren superbelangrijk. Het internet is zo transparant dat ongeloofwaardige beloftes uiteindelijk altijd worden doorprikt. Een fair politicus moet niet zeggen wat ze willen horen, maar wat ze moeten weten. Vooral als het niet populair is. Ook al vraagt dat politieke moed … en veel geduld! Op de (realistische) beloftes die je maakt, moet actie volgen. In een wereld die steeds sneller verandert, is stilstaan voor jongeren dé politieke erfzonde!

Voor jongeren zijn niet de politieke partijen het probleem. Wel herkennen ze zich nog amper in hun ideeën. Daarom daag ik alle partijen uit. Laten we allen een ideologisch congres houden op één en dezelfde dag! Wat een heerlijke clash van toekomstvisies. De winnaar bij jongeren ken ik al: de visie met de hoogste geloofwaardigheid … change, you(th) can believe in!

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1307811/2011/08/22/2011-wordt-het-nieuwe-mei-68.dhtml

http://www.politico-shock.be/

Tweetstraat 16

Wij zijn ontgoocheld, omdat het positieve niet op uw radar verschijnt. Ik begrijp waarom. Ik googlede even ‘Louis Tobback’. Geen website. Geen blog. Geen twitter. Geen facebook. Voor u oordeelt, leer ons eerst ook kennen op nieuwe ontmoetingsplaatsen, op het wereldwijde web. Protesteren doen we niet alleen in de straten van Leuven of voor de poorten van de Wetstraat 16, maar ook in de Tweetstraat 16, waar onze stem krachtiger klinkt dan ooit.

Mei ’11 is geen nieuw mei ’68

Wij zijn fier dat wij alvast niet dwepen met het starre ideologieën, zoals het marxisme van mei ‘68. Neen, wij inspireren elkaar op nieuwe fora zoals TEDx, al van gehoord?

Mei ‘68 speelde zich af tijdens de ‘golden sixties’. Het 15-M protest van de Spaanse jongeren is daarentegen geboren uit de woede over een jeugdwerkloosheid van maar liefst 45%. En toch sneert u dat jongeren het vandaag ‘te goed’ hebben …

15-M ontstond dankzij de sociale media, op facebook en twitter. In tegenstelling tot mei ‘68 draait de huidige beweging niet om de ontvoogding van het individu, maar wel om wat we kunnen bereiken als we samen de krachten bundelen. Yes, WE can …

Mei ‘68 eiste meer keuzevrijheid voor het individu. Die mentaliteit van ‘als het kan, mag het’ is een halve eeuw later wat complexer geworden in een leefwereld waar alles ook daadwerkelijk kan. 15-M gaat niet over keuzevrijheid, maar over keuzemoeheid. Het aanbod aan producten, activiteiten, informatie en culturen is zo exponentieel gestegen dat het soms allemaal wat te veel dreigt te worden. Misschien riepen de Spaanse Indignatos daarom op om niet te gaan stemmen. Ook al eist op hetzelfde ogenblik de Arabisch jeugd het recht op om te mogen stemmen!

15-M is geen nieuw mei ’68. Wij scanderen niet dat je ‘niemand mag vertrouwen die ouder is dan 30’. Wij blazen alvast de solidariteit tussen generaties niet op. Maar 15-M zal even diepgaand zijn als mei ‘68.

Waar staan jongeren vandaag voor?

Barça-generatie

Wij zijn de ‘barça-generatie’. Barcelona is nu de meest succesvolle voetbalploeg sinds vele generaties. Barça staat niet voor ruwe ‘powerplay’, maar wel voor fair play. Eerlijkheid en authenticiteit zijn voor ons superbelangrijk. Het internet is zo transparant dat oneerlijkheid razendsnel doorprikt wordt. Het loont terug om fair te zijn.

De spelers van Barça hebben ook geen sterallures. Hun spel staat of valt niet met de allerindividueelste flits van de allerindividueelste vedette. Neen, voor Barça is het collectieve passingspel heilig.

De supervedette is dood. Leve de pass!

Ook in onze leefwereld winnen de rechtstreekse contacten tussen mensen terug aan kracht, en niet alleen in de sociale media. Kijk maar naar het verpletterend succes van een tv-programma zoals Fata Morgana.

Het bestuur van Barça wordt niet gedomineerd door één steenrijke oligarch, maar wel door honderden vertegenwoordigers van fanclubs. De tijd dat een klein groepje aan de top haast ongestoord de hele samenleving kon sturen behoort tot het verleden, met dank aan de transparantie van het internet. Onze doelstelling is niet langer om de ‘king of the mountain’ te worden, maar wel de ‘center of the circle’.

Barça-economie

Bij Barça moet zelfs de keeper mee voetballen. Ook wij proberen om de creativiteit van iedereen te ontketenen, want dat is de beste garantie op een innovatieve economie. Wij werken aan een Barça-economie waar frisse ideeën alle kansen krijgen, net zoals bij de kweekvijver van Barça – La Masia – waar jong talent geduldig alle kansen krijgt om door te groeien.

Barça-spelers worden minder snel moe dan de tegenstander. De bal doet het werk. Zo ook proberen wij energie te sparen door door intelligente netwerken (smart grid) op te zetten. Zo putten we de natuurlijke rijkdommen van de aarde niet uit. Maar we willen ook de menselijke energie  niet uitputten. Burn-outs, stress en depressies proberen we te voorkomen door een beter evenwicht tussen arbeid en gezin … enkel zo kunnen we echt langer werken. Want lang en hard werken is ook voor ons geen straf, zolang we in de zin ervan geloven.

Barça-waarden

Los Galacticos van Real Madrid spreken ons niet aan. Je kan een ploeg niet bijeen ‘kopen’, zelfs niet met intergalactische fortuinen. Jongeren zijn vandaag niet zozeer uit op vette bonussen, maar veeleer op job- en (levens)kwaliteit. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor wie het moeilijk heeft. Denk maar aan spontane inzamelacties rond Music for Life of voor Haïti. We doen niet aan ‘steekvlam-activisme’. De redding van het klimaat is voor ons een werk van lange adem. We planten bomen, in de hoop dat de generaties na ons van hun schaduw kunnen genieten …

Engageer u!

Wij zijn verheugd dat het lidmaatschap van non-profit verenigingen zoals Greenpeace exponentieel groeit. Ook het verenigings -en buurtleven beleven een revival. En ja Louis, ook ik ben ontgoocheld dat dit groeiend maatschappelijk engagement zich niet vertaald in politiek engagement. Maar vandaag ‘stemmen’ jongeren ook door producten te consumeren die bestaan uit duurzame materialen, of door te werken voor bedrijven die maatschappelijk verantwoord in de samenleving staan … In de luwte bouwen we zo aan een samenleving waar we in geloven. Voor die toekomst willen we wél de mouwen opstropen!

Beste Louis, koop een Ipad. Blog. Facebook. Tweet. Met uw snedige oneliners – liefst korter dan 140 tekens – zal u op twitter populairder zijn dan ooit … vooral bij jongeren!

http://www.politico-shock.be/blog/2011/barca-generatie.html

Zaterdag 28 mei namen we de trappen van het Leuvens stadhuis in en stelden die ter beschikking van de Leuvense fietsers. Gedaan met het fietsrekgebrek. De Pui wordt de nieuwe fietsparkeerplaats. Daarnaast kunnen alle voorbijgangers op een stadsplan aanduiden waar zij graag extra fietsenrekken in Leuven zouden zien.

Naast de streekkrant, rapporteerde ook het Nieuwsblad. Het hele persbericht kan je beneden vinden.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=5N3AQ3H3

[2] Een boodschap van tien minuten tot een half uurtje los je op met kort parkeren.

[3] Voorbeelden hiervan zijn bakfietsen, tandems, driewielers, ligfietsen, … .

Het is nu zondagavond 23.32 uur . Ik zit in mijn pyjama voor mijn laptop met een glaasje rode wijn (goed voor het hart). Het weekend is bijna gedaan en ook mijn taak als weekdagboekschrijver loopt stilaan ten einde. Ik merk op dat dit door Dhr. Meganck omgedoopt is tot Facta, Non Verba. Een verwijzing naar een veel te lange blogtekst die ik ooit eens in een ver verleden heb geschreven. Zou dit een stille hint zijn? Die Jorissen toch, niet te onderschatten!

Vrijdag 8 april

Kort samengevat start mijn ochtend zoals de eerste vers van Rebecca Black’s ‘Friday’ . En net als haar kijk ook ik uit naar het weekend. “Partyin’, Partyin’ (Yeah), ‘Partyin’, Partyin (Yeah), Fun, fun,fun,fun, Lookin’ forward to the weekend”. Alvorens we die fun , fun, fun zullen beleven, dient er uiteraard nog gewerkt te worden. Dit lukt me vrij aardig en rond 17 uur spoor ik richting het modaine Leuven. Het weekend kan beginnen!

Om 18.30 vertrek ik terug naar Brussel voor ‘De Kwis’ van JONGCD&V Brussel. Meer dan een uur ben ik onderweg naar het door fille geteisterde Laken. Geen wonder dat Laurent zijn heil zoekt in den Congo (het land, niet het café in Vossem waar de pintjes nog 90 cent kosten). Mijn teamleden Brecht, Barbara, Ben en Izzy (die gelukkig voor deze quiz geen spreekverbod had gekregen van VTM) waren ijzersterk waardoor ‘het paard van Christus’ knap 6de eindigden. De hond van Herman Van Rompuy heet trouwens Louis.

Zaterdag 9 april

Een zaterdag zoals ze hoort te beginnen: “Rond de middag opstaan. Tourtje gaan lopen. Douchen. Eieren in de pan en daarna nog wat appelmoes eten. Het ontbijt van een kampioen! Krant lezen en kruiswoordraadsel invullen. Koffietje drinken in de tuin. Zalig!”

De rest van de namiddag breng ik shoppend en Mediterraans kuierend door met Hannelore. Leuven leeft! ’S avonds gaan we Fajita’s eten in de Muntstraat. Daarna stappen we twintig meter verder het Music café binnen waar we zijn uitgenodigd voor ‘Booming Burlesque’. (Burlesk in 10 woorden : vrouwen met netkousen en pluimen, mannen met bretellen en das.) Om 12 uur neem ik afscheid van mijn blonde schoonheid die de volgende dag vroeg moet opstaan. Verdwaasd blijf ik alleen achter, maar gelukkig word ik goed opgevangen zodat het feest verder kan gaan.

Zondag 10 april

“S middags word ik wakker met een houten kop, mijn ogen zijn nog moeilijk te gebruiken. En achter in mijn hersenpan hoor ik de vogels fluiten, van hopsafaldera ik voel me hol. Mijn maag is nog onzeker en ik grijp al naar de beker om die ouwe jongen te bespoelen. Achter in mijn oren kan ik een krekel horen van hopsafaldera wat een gevoelen. Dan kruip ik op de tast tussen de lakens uit om veilig op mijn knieën te belanden. … Mijn keel is uitgedroogd en de zon schijnt al hoog van hopsafaldera door de ruiten.”

In de tijd van Zjef Vanuytsel bestond er echter nog geen aquarius die je voor het slapengaan moet drinken om een dergelijke ochtend te vermijden. Gelukkig maar, want het is onzin. Waarschijnlijk een ‘wetenschappelijk onderzoek’ dat de wereld is ingestuurd door de vereniging van nachtwinkel-eigenaars. Ik voel me nog steeds slecht en breng de middag door in de zetel. Ondertussen komen wat vrienden langs om naar de koers te kijken. Ze zullen Vansummeren zien triomferen. Moegestreden, bestoft en op een lekke band rijdt hij de piste op. De laatste 100 meter heeft hij 20 seconden voorsprong op het groepje van Cancellara (knap tweede). Aangekomen aan de meet vraagt hij zijn vriendin ten huwelijk. Wat kilometers kasseivreten toch met een mens kan doen! Zonde van de koers want ongetrouwde wielrenners met vriendin zul je de komende weken een dergelijke inspanning niet meer zien doen.

Daar gaat m’n wielerseizoen!

Joris

Donderdag 7 april 2011 

Liefste dagboek,

Vandaag een beangstigend artikel gelezen in de Humo. Niet de 7 hoofdzonden van Clara Cleymans deden me schrikken (absolute aanrader trouwens), wel het artikel over Allain de Halleux. Deze Belgische documentairemaker/ nucleair chemicus (het kan!) maakte in 2009 de documentaire ‘R.A.S. Rien à signaler’, over de mensonwaardige arbeidsomstandigheden in kerncentrales. In het artikel pleit hij voor de onmiddellijke sluiting van Doel 1 en Tihange 1. Twee reactoren met een lange staat van dienst die hoogstwaarschijnlijk nog niet met een gouden handdruk op pensioen zullen worden gestuurd. Halleux: ”Doel 1 is gevaarlijk, omdat er geen betonnen fundering onder ligt. Tihange 1 is reactor met een fragiel deksel. Ze moeten meteen dicht.”

Het is echter een feit dat meer dan de helft van de elektriciteit die in België wordt opgewekt, kernenergie is. Vanuit JONGCD&V hebben we onlangs zelf gepleit voor de bouw van een nieuwe kerncentrale om ondermeer onze energiebevoorrading te verzekeren en de energieprijzen te kunnen laten dalen indien een nieuwe speler deze uitbaat. Een moedig standpunt waar heel wat kritiek op komt na het drama van Fukushima. Je kunt je uiteraard afvragen of we wel echte rentmeesters zijn indien we de volgende generatie opzadelen met heel wat nucleair afval ‘verstopt in een afbrokkelende kleilaag’ en een groot veiligheidsrisico ‘indien er iets misloopt’. Zelfs indien we vanaf morgen volop inzetten op hernieuwbare energie, innovatie en onderzoek, dan nog zal dit de komende tien jaar niet onmiddellijk onze afhankelijkheid van kernenergie doen afnemen.

Ik geloof sterk dat de geschiedenis van de menselijke beschaving een geschiedenis is van hoe een volk omgaat met zijn beschikbare energie. De laatste decennia staan we op een splitsing met roepers aan beide kanten van de weg die onze keuze met allerlei argumenten proberen te beïnvloeden. Welke pad zal er gekozen worden of zal deze keuze verdwijnen wanneer blijkt dan beide verenigbaar kunnen zijn?

Ik heb er alvast geen flauw idee van!

En juist dat is zo beangstigend.

Joris

PS: Voor de rest was het een leuk warm dagje. Ik heb ’s avonds nog een terrasje gedaan op de Oude Markt van Leuven, waar het heerlijk zitten was. Op weg naar huis met huisgenoot toch nog besloten om er ‘nog ééntje’, ‘de laatste’ te drinken in de Bebop. Voornemen niet gehaald.

Woensdag 6 april 2011

Liefste dagboek,

‘De Vlamingen moeten ophouden met de Franse lessen op school, de Vlamingen moeten ophouden met de zweep te weven die hen al 180 jaar slaat.’ Deze alinea is van de hand van Vic Van Aelst de kersverse aanwinst van de N-VA. Franse les in Vlaamse scholen is volgens hem overbodig.

Wanneer ik dergelijke uitspraken lees, kan ik alleen maar hopen dat Vlaanderen deze absurditeit inziet. Talenkennis blijft een luxe en is historisch gezien altijd één van onze handelskenmerken geweest. Franse les is geen plicht, het is een voorrecht. Van jongs af aan leren we onze kinderen Nederlands,  Frans, Engels en Duits. Zo kunnen ze communiceren met elkaar en met anderen die onze moedertaal niet machtig zijn.  Het is een noodzakelijke voorwaarde voor begrip en wederzijds respect in een land met drie officiële talen.

Dat we nu politiek in een Babylonische spraakverwarring zitten, komt niet door een gebrek aan talenkennis maar door een ‘Nieuwe-Vlaamse Armoede van geest’ (Luc P.) die alleen maar bevestigd wordt door dergelijke uitspraken.

Maar genoeg gefulmineerd over onze Vaderlandse actua, terug naar dagboekmodus.

Sinds 6 februari 2011 staat mijn woensdagavond steeds in het teken van het nationaal bureau van JONGCD&V. Alvorens daar naar toe te gaan, geniet ik na het werk nog even van de zon in zeer aangenaam gezelschap. Van die blonde schoonheid moet ik jammer genoeg afscheid nemen en ik rep me richting de Wet89. Daar aangekomen zie ik Jasper Hubeau op de parking staan die niet zonder trots zijn prachtige bolide staat te showen als een volwaardige Italiaanse macho. Respect Jasper!

De vergadering zelf loopt vlotjes en staat in het teken van het halen van onze opgestelde jaarplanning. Er wacht ons nog veel werk en de uitdagingen zijn groots maar de sfeer in het bureau zit alvast goed. Constructief meewerken is dan ook een basisgen van elke christendemocraat.

Na het bureau trekken we meestal naar de Wild Geese of Ralph’s Bar (Place Du Luxembourg). Maar deze avond staat Mechelen op het programma. Zij hebben een JONGCD&V café georganiseerd dat doorgaat in de ‘Bar Popular’ op de vismarkt. Een schitterende locatie vlak aan het water. Het zomers sfeertje en de smaak van die eerste Cuba Libre van het jaar doet me verlangen naar meer. Jammer genoeg dienen Maryam, Lieselot, Bart en ikzelf de trein te halen.

Mechelen, proficiat met deze geslaagde eerste editie.

Joris

Dinsdag 5 april 2011 

Liefste dagboek,
 
“Monogamie is een illusie, vrees ik”

Mijn dinsdag begon vandaag in Antwerpen. Een schitterende stad met een pracht van een ‘Middenstatie’.  Als je op ‘den beneden’ toekomt en uw weg naar het stadsoppervlak aanvangt, verwondert het me steeds hoe hoog (zou een indoor base jump mogelijk zijn?) en schoon het centraal wel niet is. Geen wonder dat dit station is uitgeroepen tot het mooiste van Europa. Naast het station en de nog tot 25 april lopende expo van FC De Kampioenen heeft Antwerpen ook nog een andere sterke troef. Namelijk de inwoners zelf. Door Antwerpen lopen is toeschouwer zijn van een gratis stadstheater. Kleine menselijke drama’s worden zo levendig, emotioneel en komisch verwoord dat een buitenstaander alleen nog glimlachen kan. Vergeet ‘Thuis’ of ‘Familie’, ga gewoon naar Antwerpen!

Enkele voorbeelden:

1. Een iets oudere man in de Standaard Boekhandel kijkt geïnteresseerd naar een atlas waarvan de vraagprijs echter zijn voorziene budget te boven gaat. Hij stelt zijn vrouw hiervan als volgt op de hoogte: “Da kan maainen broine ni trekken”.

2. Een juffrouw geeft haar klas op het Kievitplein uitleg over het monumentale kunstwerk ‘Qu’y vit?’. Een leerlinge is echter niet bij de les en kijkt afwezig rond. De juffrouw wijst haar krachtdadig terecht: “Alissa, ‘k zen kik oek tegen au bezig zenne”.

Rond de late namiddag merk ik dat mijn energieniveau drastisch begint af te nemen. Die druk van het weekboek in combinatie met de provinciale na-vergadering in de Wild Geese van de avond daarvoor, beginnen hun tol te eisen. Ik ben echter te laat voor een Starbuckske en spring al gauw mijn trein op. Daar lees ik snel nog even het cover-artikel van de Humo. Geheel terzijde: Ik deel haar mening niet!

De rest van de treinrit breng ik al slapend door. De conductrice is echter zo vriendelijk genoeg om mij in Leuven wakker te maken. Ik snel met slaperige ogen naar huis, zodat ik nipt op tijd ben voor mijn bokstraining. Het touwtje springen lukt nog net, het pompen van geen kanten. Een training om snel te vergeten.

Na de training roept de lokale plicht en ga ik naar het CD&V bureau van Leuven. Daar kom ik meer te weten over huisvesting, sport en cultuur.  Ik laat het nadrinken over aan mijn medebureauladen en keer huiswaarts.

Lang leve mijn bed!

Joris 

Maandag 4 april 2011

Liefste dagboek,

Het wonder is geschied! Deze ochtend heb ik de ‘De Morgen’ kunnen lezen, zonder me te ergeren aan Hugo Camps! Meer nog, ik heb zelfs mateloos respect voor zijn schitterende column, ‘Dan maar pingpong’, die hij over de Ronde van Vlaanderen heeft geschreven. Mijn held gisteren was Fabian Cancellara. Een beest, een herrezen Spartacus, onverwoestbaar, een Superman, groots in de overwinning en … jammer genoeg … ook in de nederlaag! Slechts mens van vlees en bloed! Verdorie, verdorie toch, wat heb ik gevloekt toen geen enkele verzorger hem een drinkbus wou toestoppen. Het beeld van de ronde, volgens Camps en mijzelf! Zijn er dan geen barmhartige Samaritanen meer? Een medemens in nood help je toch? Of is de sportwereld zo onverbiddelijk? Wel wederom een bewijs dat uitdroging gevaarlijk kan zijn!

Ander interessant nieuws vandaag: Barack Obama heeft zijn campagne gelanceerd. Twintig maanden voor de verkiezingen in november 2012. Dergelijke campagnes zijn schitterend om te volgen, en zijn net als onze Vlaamse Primitieven zeer gelaagd en vol middeleeuwse symboliek. Ik snap er dus niets van! Zo maken we in het eerste promofilmpje kennis met enkele grassroots fans van Obama, namelijk Ed, Gladys, Katherine, Mike en Alice. Qua leeftijd, geslacht, huidskleur en weinigzeggende opvulshots zit het filmpje alvast goed. Zo is Ed een oudere blanke man uit North Carolina, Gladys een jonge latina uit Nevada en Katherine een ‘in de fleur van haar leven’ blanke vrouw uit Colorada. Daarnaast hebben we ook nog Mike, een blanke jongeman uit New York  en Alice een iets oudere zwarte vrouw uit Michigan. De gemeenschappelijke deler is uiteraard dat ze fan zijn van Obama. Al is Ed het blijkbaar niet altijd eens met hem. Consternatie troef! Waarschijnlijk wegens zijn leeftijd iets wijzer, kritischer en beter geplaatst om een dergelijke mening te spuien dan die piepjonge Mike die voor de eerste keer mag gaan stemmen.

Een kleine analyse van hun woonplaatsen wijst wel uit dat deze aanhangers allen komen uit staten die in 2008 blauw kleurden en in totaal ‘maar’ goed zijn voor 77 kiesmannen. Een bewuste keuze of toeval? Indien het een bewuste keuze was, had ik, strategisch gezien, toch nog enkele aanhangers uit Californië (in 2008 blauw) of Texas (in 2008 rood) gekozen. Maar kom het campagneteam van Obama heeft nog tijd genoeg om me te contacteren en strategisch advies in te winnen.

Het doel van deze promotiefilm: “We’re doing this now because the politics we believe in does not start with expensive TV ads or extravaganzas, but with you- with people organizing block-by-block, talking to neighbors, co-workers and friends. And that kind of campaign takes time to build“. Kortom ‘It begins with us’. Een schitterend slogan die wij als christendemocraten niet meer kunnen claimen. Maar, onze boodschap is wel identiek! Ook onze vrijwilligers zijn onze helden, onze meerwaarde. Zij zorgen ervoor dat niet alleen het verenigingsleven een boost krijgt (dat andere grote nieuws van de dag), maar ook het vertrouwen in de medemens gewaarborgd blijft.

Ik ben alvast benieuwd naar de republikeinse reactie hierop!

Indien ik niet door uitdroging word geteisterd of het campagneteam van Obama mijn strategisch advies vergat te vragen, ben ik er morgen weer met meer nieuwtjes en weetjes!

Slaapwel,

Joris

Epic Lane fleurde De Zevende Dag op met Chasing Jolly Jumper!

http://www.sporza.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/dezevendedag/2.14945/2.14946/1.990076

http://izzyvanaelst.be/